Hayallerimin Kurabiyeleri "White Marzipan Cookies"

Hayallerimin Kurabiyeleri...:) Belki kızımın Nikah şekerlerini böyle hazırlayacağım:))

Pişmeye hazırlanırken verdikleri poz...:))

Bu güzelliklerle uğraşmaya bayılıyorum...:)))

Yardımcı arkadaşım... Bu güzel kalp:)))

                       Yıllarca sabahtan akşama kadar koşuşturduktan sonra, emekliliğimi yaşarken şu başıma gelenlere bakın.:) Saatlerin yetişmediği hafta sonlarında, sadece hayal ederek yaşadım bu güzellikleri.:) Eh! bir gün çalışma hayatına "bye bye" diyeceğim. "O güne kadar, kimlere hizmet ederseniz edin" ama emekli olunca, "ben varım sırada" diye de hatırlatma yapmıştım kendilerine.:) Sıra bana geldi nihayet. Almanların, "White Marzipan Cookies" olarak isimlendirdikleri bu hamura, bu güzel kalıp eşli etti.:) Renklendirmesi bana ait.:))
Lezzeti de, gösterişi kadar güzel emin olun :) Nereden mi biliyorum? :))  Çünkü; birincisini boyar boyamaz acele yedim.:))) Çocuklar duymasın.:))


Gerekli Malzemeler:

- 1 Su bardağı toz badem
- 1 + 3/4 Su bardağı Pudra şekeri
- 1 Yumurta beyazı
- 1/3 Su bardağı + 2 yemek kaşığı Un
- 6-7 Damla acı badem aroması

Yapılışı:

* Badem tozu ve pudra şekeri blendırda çekilir.
* Toz karışıma, yumurta akı , elenmiş un ve badem aroması eklenerek iyice yoğurulur.
* Hamur  streçe sarılarak,1 saat dinlendirilir.
* Dinlenmiş hamur 1 cm kalınlığında açılıp, çeşitli kalıplarla kesilir.
* Şekillendirmiş kurabiyeler, kuruması için oda sıcaklığında 12 saat kadar kurutulur.
* Kuruyan kurabiyeler 135 derece (önceden ısıtılmış) fırında 20 dakika pişirilir.

AFİYET OLSUN:)

Biz Yine Kocaman Bir Aile Olduk

      Kalabalık ailelere gözünü açanlar iyi bilir, sohbeti, neşesi, şakaları yanı sıra bayram, yılbaşı ve yeni yaş kutlama sofraları muhteşem olur. Ne yazık ki her güzel şeyin olduğu gibi, geçmişteki bu güzel paylaşımların da, zaman içinde bir sonu oluyor.  Bir yandan, canınız kadar değerli olan insanları kaybetmenin hüznünü yaşarken, diğer yandan bencilce olduğunun farkında olduğum, ancak çok özlediğim aile ve dost sofralarını düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Annemin, halalarımın ve babaannemin yapmış  oldukları Arnavut yemeklerinin tatları halen damağımda ve yemek yaparken kendimi o lezzeti tutturmak için elimden geleni  yaparken buluyorum. Bunca becerikli ve mutfağa hakim kadının arasında büyütülünce, mutfağa olan düşkünlüğümün nedeninin, okuyanlar tarafından anlaşılır olması gerektiğini düşünüyorum. :) Evet... Gelelim hikayenin devamına... Sevdiklerimi kaybettiğim yıllarda, küçük kızlarımın okul yaşantıları, sınavları, karneleri, kendi iş yaşamım derken, düşüncelerimi başka şeylere odaklamak zorunda kalmış, acılarımı biraz daha az hisseder olmuştum. "Zaman her şeyin ilacıdır" der büyüklerimiz... Belki de "zaman" iyi gelmişti hislerime... Kimbilir? Özlemler bitti mi? diyeceksiniz. Hayır, bitmedi tabi ki. Özlemlerimin en yoğun olduğu dönemlerimde; aralıklarla iki güzel aile girdi hayatıma... İlk önce Onur'umun anne ve babası... Daha sonra da, Altan'ımın anne ve babası. O aradığım dost sofraları, kalabalığın neşesi, tatlı muhabbetler, bazen küçük dedikodular... Sonsuza kadar kaybettiğimi düşündüğüm o neşeli toplantılar, onlarla tekrar hayat buldu sanki... 

         Son 3-4 yıldır yeni yıl kutlamalarını evinde yaptığımız babaannemizi bu yıl dinlendirip, 2013'e  sevgili Serpil ve İlhan ile girdik. Onlar da Arnavut gelini olunca, masalar eş değerde donatılıp, damak tatları aynı telden çalıyor. Sevgili Serpil'in, Ravaklı biberi başta olmak üzere yapmış olduğu kıymalı böreğin lezzeti damaklarımızda evimize dönerken, tepside kalan börekleri  de sarıp sarmalayıp yanımıza koymasına hiç birimiz itiraz edemedik. :) Bu arada,  babaannemiz de;  yaptığı içli köfteleri paketleyip gönderince, "kırk gün kırk gece  düğün" misali birkaç gece üst üste yılbaşı kutladık desem yalan olmaz. :)

         Şimdi soracaksınız, "Dünürlerin, paketlenmiş tüm güzellikleri sana gönderiyor, sen onlara ne yaptın?". :) Bu sayfanın başındaki iki kurabiye düzenlemesi, iki güzel arkadaşım, dostum, can yoldaşım kardeşlerime gitti.

        İyi ki varsınız, iyi ki hayatıma girdiniz ve tekrar "BİZ KOCAMAN BİR AİLE OLDUK".

        Sizleri seviyorum.